38 vjet më parë, në këtë ditë, Havzi Nela qëndronte i varur në sheshin e Kukësit.
Ata që e dënuan menduan se aty do të përfundonte gjithçka. Se bashkë me jetën do t’i merrnin edhe fjalën, edhe kujtesën.
Sot koha i ka vendosur secilin në vendin e vet.
Havzi Nela është ende këtu. Në vargjet e tij, në qëndrimin e tij, në dashurinë për lirinë dhe Kosovën, në guximin për t’ia thënë diktaturës në sy atë që mendonte, edhe kur e dinte çmimin.
Sa më shumë kalojnë vitet, aq më shumë kupton se madhështia e Havziut nuk qëndron vetëm te mënyra tragjike si e vranë, por te mënyra si jetoi dhe si nuk pranoi të përkulej.
Dhe ndoshta ende nuk e njohim sa duhet. Havzi Nela nuk është vetëm fotografia e poetit të varur më 10 gusht 1988. Është një vepër që duhet lexuar, një mendim që duhet njohur dhe një ndërgjegje që duhet t’u mbetet brezave.
Sot, 38 vjet më pas, kujtimi i tij nuk kërkon shumë fjalë.
Kërkon të mos harrojmë.
Nderim përjetë Havzi Nelës.